İki kızkardeş

Bu yazıyı okuduktan sonra beni tanıyanlar çıkabilir. Çünkü böyle olaylar binde bir yaşanır..aman be ne binleri hergün yaşanıyor. Neyse ben yazayım da beni tanımayanı bende tanımam, tanıyanı da tanımamazlıktan gelirim, olur biter.

Emel ve Seda, On'lar ablamın arkadaşı iki kızkardeşti. İnsanlar cins cins bakışlarımdan beni pek tekin bulmadıklarından rotalarını direk ablama çevirirler, arkadaş olacağı gelen onu seçer, aşık olacağı olan "yok ben en iyisi ablaya abayı yakayım, bu kız beni yer" diye düşünüp uzaklaşırdı. Kendime sürekli "amannn çokta tın benim kimseye ihtiyacım yok taam mı" diye telkin versemde, çok gücüme giderdi be :(.. (bu ikonu seviyorum, duygu sömürüsünde direk on ikiden) Bu kızdaki tüy eğer şeytan tüyü dedikleri zımbırtıysa, hesaba göre bendeki melek tüyü oluyor ee o halde melek tüyü iyi bir tüy değil! şeytan canımız, ciğerimiz evelallah.

Bu kızlar çerkez kızıydı; sarı saçlı, beyaz tenli, sanırım ela gözlü ve çok narindiler. Babaları yıpranmış kocaman bir evrak çantasıyla hızlı hızlı tren istasyonuna doğru giderdi. İşini bilmiyorum ama çantasından; defterdar, maliyeci, öğretmen, emeklililiğine az kalmış herhangi bir memur havası esiyordu. Bizde bir damar boyu kadar çerkez kanı bulunduğunu; "mafiş, hılkiş, ılıbiş, gılniş" gibi sonu "iş" le biten yemekler pişirmemizden anlayıp "vay topraam" muhabbeti kurdular. Bir araya gelip çerkez adetlerini yad eder gülüşüp eğleniriz sandılar ama bizde o adetlerin yerini "allağan ayıları" adı verilen başka bir gelenek türü almıştı, 1 ay zor dayandılar. Biz çerkez kibarlığını, saygısını, müsaitseniz annamlar size ziyarete gelcekler nezaketini "azını burnunu gırarım şarapsızın çocuğu" gibi müstesna cümlelere kaptırmıştık, fena halde dejenere, de kırro, de hayvandık.

Bu sıralarda ablam lise sondaydı bende kendimi orta sonda sanıyordum, değilmişim, evdeymişim, sazmışım. Ama durmak yoktu, her zaman yanlarında olmak için bir bahane buldum:

-evde babam içki sofrası kurdu bir sürü kıllı kıllı herif eve doluştu, bende yanınıza geldim napiim.

-annem anahtarı foseptiğe düşürmüş dışarda kaldık, bende yanınıza geldim napiim,

-abim evde perdeleri çekip bişeyler yapıyor, ya zikir çekiyor yada o erkeklerin çektiği şey varya otuzlu bişey ondan çekiyor, ben her iki durumdanda çok korkuyorum yanınıza geldim napiim. (abim o sıra ya tarikata giriyor, ya din değiştiriyor, yada alkolik oluyordu)

Bu iki kızkardeş; gözleriyle adam yiyen, güreşe tutuşan hatta patlıcan közleyen insanların arasına geldiklerinden bi haber alıştıkları gibi özgürce giyinip, gecelere akıyorlardı. Alışılmamış olan yaşantıları değil maruz kaldıklarıydı. Bizim görmemişler gruplar halinde peşlerine takıldılar, bizzat bu kızlar için cephelere ayrılıp, çeteleştiler. Sık sık "seda yengeniz olur yan bakanı yığarım" "emel'ime hanginiz laf attı ötün piçler" kavgaları çıktı. Sahip olunmak istemeyenlere sahip çıktılar, korunmak istemeyenleri birbirlerinden korudular (güya) Akraba olanlar bile birbirine sustalı çekip, gözdağı verdi. Komserim haşmetbaamların biri gitti biri geldi, kaldırımlara kız kavgası kokusu sindi.

Kızlar "nasıl bir yere düştük biz böyle" şaşkınlığını üstlerinden biraz atınca, bir cafede işe girdiler, ablam ve ben aklımıza estikçe evdekilere yalan söyleyip yanlarına gittik. İlk kendimi zorla işe aldırdığım işim buydu; gerçekten garson olan kızların yanındaki naylon garson (istesem şimdi durup tavana baka baka ilk işime havalı bir ad bulurum, tıpkı sekreterliğe yönetici asistanlığı denmesi gibi ama konu bu değil ) Akşam karanlıkta evlerine dönerlerdi. O saatlerde biz "devir kötü; kız dediğin ağşam vakti dışarlarda sürtmez götünün üstünde oturur" anayasası gereği, kıçımızı minder yapıp üstüne çöreklendik. Kendimizi, büyüyünce gelip bizi alacak ve mesuut edecek kocacıklar için kuluçkaya yatırdık. Hem büyükler her zaman haklıdır o kızlar kötü! anası, babası iyi yetiştirememiş. Biz anlamıyoruz ama büyükler bir bakışta ne boklu papuç olduklarını anlıyorlar(!)

bundan sonrası biraz...

Bir gece saat 10 civarlarında annesi ve babası sokakta panik içinde koşturunca öğrendik ki eve dönmemişler. O gece çok insan sabaha kadar seda ve emel'i aradı, bulamadılar... Bizim evin 50 metre uzağında sahibi kalmadığı için bakımsızlıktan örümcek bahcesine dönen bir meyve bahcesi var. Her sahipsiz ve bakımsız olan şey gibi ürperti veren, ölümü hatırlatan, tabiatın her zaman güzel görünmeyeceğinin kanıtı bir bahce. Emel ve seda bir kaç gün aramadan sonra tecavüz edilmiş ve bıçaklanmış olarak bu bahcede bulundu... Yaşadığım en korkunç, en haksız, en kabul edilmez ölüm hikayesinin kahramanı oldular.

Hiç kimse bize, bu katliamı kimlerin, niye yaptığını anlatmadı. Olay bir fısıltı gibi sokağın başından girdi sonundan çıktı ve bir daha hiç konuşulmadı, herhangi bir dizinin final bölümü kadar bile konuşulmadı. Sorduk azarladılar; kız başınıza büyüklerin işine karışmayın, su testisi su yolunda, öyle olanlara böyle yaparlar dediler, susun ve yatın uyuyun dediler. Bizde söylenenleri yaptık, bol bol uyuduk, büyüdük.. çok şükür!!

pippa sisters