Biri beni taciz etsin!

Tabii tabii çok haklısın böyle bir başlık görünce bende öyle düşünürüm. Az sonra yazı bitince birde sol yanın üst çaprazına deviant'dan "abuse" yazarak bulduğum fotoyu koyacağım. Konsept gereği taciz edilen kız fotosu olacak, şöyle pandikli olanından işte asıl o zaman yandı gülüm keten helva.

Taciz kafamı çok kurcalıyor, kafa kurcalama sahnesi ambiansa uygun olsun diye piyasadaki her 3 fotodan biri gibi gotik duruşuna geçiyorum; beyaz elbise giyip yatakta cenin pozisyonu alıyor, kafam ellerim arasında düşünüyorum, taşınıyorum "ne olacak, ne edecek bu tacizin hali " diye bi keder bi hüzün bi gark bi gurk. Dünya'da ki hiç bir sorun kafamı bu kadar meşgul etmiyor, insanlığa faydalı bir iş olsa "ellerim meşgul şekerim" derim ama tırt konularda kendimi nasılda paralıyorum, görende evde domates bitti sanır, te o kadar perişan, bitik, çaresiz. Eğer einstein kadar zeki olsaydım bu harcadığım mesaiyle çoktan, şarteli kaldırınca tüm şehri parmaklayan bir icad geliştirmiştim.

Hani erkeklerin bir iddiası varya kadınların tacizden hoşlandığını düşünürler "istemem yandan mıncır" fantezisi derler. Onlara kalsa bırak laf atıp, popo çimtiklemeyi tecavüzü bile istediğimizi iddia ederler, kaptırınca fazla coşkuya kapılıyor bunlar! Fakat taciz konusunda her zaman olmasada bazen haklı olduklarını düşünüyorum, en azından laf tacizinde.
Kadınların itirafından hoşlanmadığı; erkekler anlarsa, sevgilim bilirse, beyim görürse, babam duyarsa, abim gelirse, yemek yanarsa, süt taşarsa diye üstünde baya baya hesap kitap yürüttüğü birşey bu taciz. Erkeklerle özellikle yakın olanlarla asla paylaşılmayan ama hemcinslerimize ballandıra ballandıra anlattığımız, anlatırken ikiyüzlü davranıp "bana yaaa bana yaaa hemde bana! benkiii sağıma soluma bile bakmadan dümdüz yürüyen, azarlar gibi konuşan, erdemimle göz dolduran beğnn" diye güya hayıflandığımız, güzelliğimizin medarı iftiharnamesi taciz.
Nasılki gaz çıkardığımızı, burun karıştırdığımızı, tuvalette masum bir çişden daha fazla numaralarımız olduğunu itiraf etmeyi sevmeyiz, onun gibi taciz edilmekten "bazı durumlarda" hoşlandığımızı, tacizlerinden egomuz için yakacak temin ettiğimizi itiraf etmeyi sevmiyoruz. Çünkü bu itiraf bize çok pahalıya patlar, kendi ağzımızla "biri beni taciz etsin" davetiyesi yollamış oluruz yanında eşantiyon olarakta özgürlüğümüz azalır.
( bir-az alakalı parantez; pis işlerden bahsedince aklıma gelen video )

Bugüne kadar "ay herifin biri bana, "vay yavrum vay taşın yürüdüğünü de gördümya ölsem gam yemem" dedi bende ona "gerizakalı" dedim" hikayelerini dinlerken yüzlerinde travma işareti gözlediğim kimse yok. Tek gördüğüm arzulanan kadın klasmanından düşmediğini öğrenen hemcinsimin, keyiften al al olmuş yanaklardan gelen aha aha ehehee uhuhuu sesi.
Bir leğen kısırın etrafına öbeklenmiş, kendisini pörtlemiş gözlerle dinleyen öteki hatunlara taciz hikayesini anlatan kadının mesajı "gördüğün gibi bende hala iş var anam"dır. Hemde bunu annem bile yapıyor lan! Bir keresinde bit pazarından kumaş almaya gidiyormuş adamın biri iş atmış. Annem de olanca çenesiyle adama yüklenmiş vıdı vıdı vıdı pazarı başına dar etmiş. Eve gelince ilk yaptığı iş komşulara çay partisi düzenleyip hala yüzüne bakılabilirliğini kanıtlamak oldu.
Komşular da çaylarını höpürte köpürte dıştan "vay şerefsiz adam vay cık cık cık" dediler ama içsesleri " senin nerene iş atmış bilemiyorum"du.
( şehri parmaklayan icad yapamasamda içsesleri okuyan icad yaptım, okuyabiliyorum)

Tacizle ilgili çelişkili duygularımı babaannem'in absürd hikayeleri bölüyor.. Yaşasaydı eminimki annemi, beni, bütün mahalleyi "sizi gavurun tohumları" diye süngüden geçirirdi.

Babaannem; bırak laf atılmasından hoşlanmayı yan köylerde ki testesteron artışından bile kıllanıp köyleri ateşe verirmiş, pek bi övündüğümüz ama köy ateşe vermek kadar atmasyon olduğu feci sırıtan bir rivayete görede tek atışta 5 kurtu tepe aşşağı yuvarlarmış. dahada uyduruğu sünnetsiz herifleri tek tek tespit edip ucuyla bucağını baltayla sonsuza dek ayırırmış. Biz periyodik zamanlarda toplaşıp bunlarla övünürüz işte, ailemizin gurur tablosunda ilk beştedir onun mizansen hikayeleri. Bu efsaneleri sayesinde tüm sülalemizin adı babaannemin adıyla çağrılıyor "asiye-giller"
O öldüğünden beride övünecek bir materyal bulmakta zorlanıyoruz, ah ahh övüncümüz yalan olsaydı da tek bizim olsaydı. Ha illede ailemize bir efsane bırakılacaksa bulup buluşturur ben yaparım, kurt öldüremem kurt nesli tükenmiş; ama sayısı hızla artan serdar ortaç şarkılarını büyük bir zevkle öldürebilirim. Bundan kelli soyumun adı benimle yürüsün hey hey!

siminyagiller