Kirpiklerimden düşürdüm seni

Aşkların sonunda hep bir adet giden olur ya sevgili? zaten kalsaydı aşk demezlerdi ona, başka bir çok isim ulanırdı yanına, yamacına ama asla aşk denmezdi, denemezdi.

Giderken de arkadaş kalınıp gidilmemeli ama, hem kalınıp hem gidilmez! Giden; omuzlarının üstünden dahi bakmaksızın öyle bir gidiş gitmeli ki adına yine ve yine aşk denilebilsin bu bilindik ve hiç bitmeyişli hikayenin.
Öyle sağır, öyle uzak, öyle gri gitmeli ki o giden; ardından söylenecekleri, sitemleri, ah'ları, ağıtları duyamasın.

Yok yok gitmemiştir deme ha! illaki gitmiştir, şakasına değil gider bilirim..
Kah; kapıyı sertçe çarpıp; bu sana kapak olsun, benim gibisini zor bulursun diyen pop şarkıcıları gibi söylenerek gitmiştir.
Kah; en büyük hayali gelinlik giymek olan bir genç kızı almıştır kollarına, düğün davetiyesi yerine dudağının kenarından alaycı gülümseme yollamıştır sana.
Kah; ölüme kafa tutup meydan okurcasına verdiği büyük büyük sözleri, dilsiz ve kemiksiz bir bebek gibi kucağına atıp, ölüp gitmiştir. Şakasına değil ha! sahiden gitmiştir.

Siyanür; eskinin krallıklarında yüzükte saklanır son nefeste içilirmiş bir yudumcuk. Ben siyanüre hiç ihtiyaç hissetmedim, giderken kirpiğimde bıraktığın bir zerre sen zehirinden beri.

Buralarda sevgiliyle hayaller kurarlarmış; pembe panjurlu evlerden bahsediyor, binlercesi...çocukları olacakmış adına aşkımızın meyvesi diyecekleri, boy boy... birde köpekleri olacakmış mümkünse beyaz, tüylü tüylü... birlikte tatile gidecek, kollarını açıp havaya zıpladıkları fotoğrafları olacakmış, yüzlerce...
Hey beni bir daha asla duyamayacak sevgili, biz seninle neden hep protez bacak hayali kurardık? Bir parça metal, bir tutam plastik, üç beşte vida aşkımızın meyvesi olacaktı. Delik deşik olmuş kolların için serum lastiği almayacaktık bir daha, alırsakta lastikten kestiği halkalarla çiçekli, beyaz oyalar ören annene verecektik. Korkmayacaktık ayak seslerinden, kendimize ses çıkaran ayakkabılar alıp uykulu bir apartmanın merdivenlerinden koşarak inecektik, bacağına pembe panjur takılır takılmaz yapacaktık...Gece koynunda yatırdığı, öpüp kokladığı silahıyla köprü altında topuğumuza sıkanlara gidecektik, bakın hala tutuşabilen ellerimiz var diye bağırıp kaçacaktık...Fotografımız, bin yıldır mermi gibi sabit amaçlı kalan hafızalarında yer edecekti, albümlerde değil...Şakasına değil ha! sahiden yapacaktık.

Kirpiklerimi öpeceğin için katran sürmemi sevmezdin ya...Bana sormadan gittin diye bütün kirpiklerimi yolup attım. Ve o günden sonra sana sormadan hep ama hep katranlara battım.

Buralarda aşktan bahsetmeyene taştan bahsediliyor sevgili, kalbin taştan senin demek moda şimdi. Kimbilir belkide taşdır, açıp bakmadımki hem taş olsa ne olur olmasa ne? Sağ kolumu sen diye sol kolumla sarıp sarmaladığımı bilseler, seni küp küp parçalara bölüp şurama senden bir tac mahal inşa ettiğimi bilseler ve tac mahal'inde taştan olduğunu bilseler, taşı kötü bilirler miydi?

foto