Sosyeteye girememiş köylü güzeli

O Bizim sülalemizin everest tepesi, kızılderili reisi oturan boğası, rahmetli Bekir amcam ki biz ona ağam derdik, yaşadığı sürece her yıl yaz sonlarını onun yanında köyde geçirdik.

Köye gidince nasıl bir karşılamanın bizi beklediğini iyi bildiğimizden işi abartır Ankara için süslenmediğimiz kadar köye süsleniriz. Hiç giyemeyeceğimiz topuklular, payetli çantalar, straz taşlı küpeler bavula doldurulur. Amacımız sonradan olma şehirli kız vazifemizi ilelebet muhafaza ve müdafa etmektir. Ankara'lı naylon leydi Diana'lar olarak köye bir giriş gireriz farkedilmememiz olanaksızdır, 100 metreden şam şam şakır, efil efil eseriz. Sanki mübarek keçi boklu köy yolu değil de Paris'te podyum.

Tarihi yerleri ziyarete gelmiş Avrupa'lı turistler gibi etrafı ecnebi gözlerle izler, her sene geldiğimiz köyü ilk defa görüp, pek bi hayret, pek bi cık cık cık ederiz. İki gün sonra ebemizin cık cıkını görürüz, o ayrı.
Köyde ne kadar oğlan, tavuk, cücük, püsük varsa peşimize takılır olurlar sana Bremen mızıkacıları. Zaten istediğimiz de bu, tüm ilgi bize olsun, bizi pamuklara sarmalar sarsınlar, enteresan bulsunlar, inceleye inceleye bitiremesinler.
İlk bir kaç gün tepkilerimiz rol icabıdır, bir tepki bu kadar sahtekar olur; Ayyy kedi bana bakıyoor, o öten ne inek mi ? köyünüz peynir kokuyor, bu küçük şeyler yoksa yoksa sinek mi ??!! Oysa tam o esnada Ankara'da ki evimizde lağam fareleri geçit töreni yapıyordur.

Halamın oğlu Atilla adet etmiş daha iki dakka soluklanmadan "hadi seni eşşeğe bindiriyim, ata bindiriyim" diye sürükleye sürükleye evden kaçırır. Arkamızda bir kamyon mızıkacı, eşeğe binemememe turlarına başlarım. Genelde eşeğin bu tarafından binip öteki tarafından düşerim, bizimkiler binmeme değil de düşmeme bayılırlar. Düşerken nasıl göründüğüm umurumda değil kendimi işime vermişim, o eşeğe binilecek o kaddar.
Eşeğe tersten binmek en zor olan kategori. Bir kere hayvanın kafa arkada kalıyor (doğal olarak) tutunacak bir şey arıyorsun, o zamanda eline boklu kuyruğu geliyor onu tutayım derken hayvan senden işkillenip şaha kalkıyor tepe üstü gidiyorsun. Burada Nasrettin hocayı saygıyla anıyorum, çok zor bir olayı gerçekleştirmiş, belki de sırf bu yüzden adını tarihe yazdırdı.

Eşekle cebelleşme bitince traktöre sıra gelir. Traktör kullanması zevkli ama o tekerin üstü varya o tekerin üstü ! Oraya bindiğinde o kadar sallanıyorsun ki iç organların yer değiştiriyor, böbreğin burnundan çıkıyor, memelerine yoğurt doldurulsa yayık ayranı üretirsin, köylü kadınlara ek bir gelir kapısı. Bazen aklıma düşer, her yıl sobadan zehirlenen, mantardan zehirlenen olur da neden traktörün üzerinde titreşmekten zehirlenen olmaz ? Bence bu araştırılmalı mutlaka vardır.

Bir kaç gün bu cicim günleri sürer, bir sabah baron elinde kırbacıyla kapıda belirir.
-Galkın laan yılkının dölleri !!! köyy yan gelip yatma yeri deeldir!! doooru tarlaya !
Havamız o biçim inmiş, bacaklarımızda şalvar 2 gün önce tepeden baktığımız yaşıtlarımızın arasında mercimek yolmaya gideriz. O kızlar o kadar sorunsuz, o kadar dayanıklılar ki biz bir kaç saat içinde tarlanın bütün disiplinini bozarız. Kasıklarımıza kadar karınca ısırır, kirpinin üzerine otururuz, akrep kovalar, içimize örümcek girer, herşeyi yılan sanırız, susarız, terleriz, ağlarız nihayetinde tarladan değnekle kovalarlar.

Her yıl prensesler gibi süslenip, saçımızı attıra attıra geldiğimiz köyden, kara kara yanmış, envai çeşit böcek tarafından ısırılmış, tırnaklarımız kırık, saçımız örülü, içi saman dolu, ayağımızda yırtık hamam terliği Ankara'nın yolunu tutar ve beklenen cümleyi kurarız
-Bir dahaaaa beniii bu köye kimse getiremez, ııh aslaa

ftgrf