İnternet beni bozdu

İki aydır yeni bir intihara teşebbüs etmemiş olmam garip. Akşam yokladım kendimi; hani niye hala durup duruyom? bi ilaç, bi bilmem roket atar, nitrojen bombası yada bi başka kesici, delici aleti dayamıyom tahtaya? diye. Gidişattan acayip işkillendim. Yoksa yoksa ben mutlu falan mıyım lan?? musmutlu muyum yoksa? yook yok bu işte bir kertenkele var.
Annemin huzuruna varıp kertenkeleyi sordum dediki;
-gızım senin ne derdin varkii, daha anayın goduğu adla duruyon.
Anladığım kadarıyla ilerde bana birisi, başka ad koyacak. Bari metrekareye 3 tane düşen; merve, tuğçe, ayça, ça ça ça gibi isimler koymasalar, tek şahabettin'e bile razıyım. En azından "adım şahabettin" deyince millet bi durur, anlam vermeye çalışır, veremeyince travesti heralde der bu vesileyle üstümde kafa yorup teori geliştirmiş olur, ülke kalkınır. Oysa adım "merve" desem "yerim seni" den başka bir üretim olmayacak, yazıktır günahtır su yakmıyor bu memleket.

O'nu diyodum bu internet beni bozdu abi. Böyle miydi bu gül gibi, bülbül gibi kız. Ne hanımmm, ne söz dinleyennn, ne mülayim birisiydim. Getir derlerdi getirirdim, götür derlerdi götürürdüm. Bir yıldır ağzımda küfürün, argonun bini bir para (ağzımdan konuşmadığım zamanlarda var, onun için ağızı vurguladım) ihtiyar bir amcayla bile konuşurken " lan lun, hayt höynkk, alooo, yavaşşş koçum" gibi kelimelerle iletişim kurabiliyorum.
Bunların yerlerine ne gelecekti, unuttum. Galiba lan ve lun'un yerine "afedersiniz" geliyordu. Ondan sona haytt ve höynk'ün yerine "bir dakika" alooooo nun yerinede "kandilin mübarek olsun" olacaktı.

Şimdi biri bana seni seviyorum dediğinde ( erkek değil hemen kafanda baloncuk yapma, bizim sokağın kedisi "topak" dedi onu)
-Ne sevmesi, ne sap sup konuşuyon sen aslanım?? hadee naş naş anca seversin, diyorum. Bide kık puu diye ardından tükürdüm mü, hah ohh dünya varmış. Aşkmış, sevmekmiş, pıtırcıkmış, pötürcükmüş kafam kaldırmaz benim o süreci. İnsan bir titanik'i bin defa izlerse ne olur? her sahnesini ezbere bilir, dahada izlemez. Ve koca kıçlı başrol oyuncusu kıza bi soru sorar "ee madem çok aşıktın, buruş buruş olana kadar denizlere bakıp durdun, gemi battığında ne diye cancazım oğlanı, o çıktığın zımbırtının üstüne çekmedin? ööyle baka baka okyanusa gömüldü gitti yavrucak" diye. İşte aşk bu, sonu ezberlenmiş bir titanik hikayesi. Ya dibi boylayacak olan hödük ben olursam??

Nerden geldim ben aşk mevzusuna ya? Konumuz "internetin insan üzerindeki olumsuz etkisi, argonun hayatımızdaki yeri ve önemi, ek olarak merve, ayça,tuğçe" olacaktı. Ahaa daha mühim bir sorunumun kaynağını şu dakka buldum varya!!

Benim yazılarım böyle rus romanları gibi; betimlemeydi, örneklendirmeydi, uzundu, upuzuncanaydı gidiyorya tee ebemin kütüğüne kadar. Hah bana girişten sonra bi anda şavk kayması geliyor (bilgisayarı açarken hemen yanındaki kapıya tosladığım için olabilir) ve neden burdayım, ne yazacaktım, konu neydi, üzerimde ne var unutuyorum. Bilinmeyen bir rotaya doğru hızla sürükleniyorum.
Sonra bir bakmışım; kendimi toplumun parmaklarına yara basarken bulmuşum, fabrika kızlarının alpay'ı , kimsesizlerin kim besincır'ı, ölmüşlerinin canına değsini olmuşum. Millet hep bana "uzun yazıyosun, okurken gözlüğümün numarası artıyor, babam doktora da götürmüyor ne olcak şimdi" gibi şikayetlerle geliyor. Bak benim kabahatim yokmuş, tüm suç hemen bilgisayarımın dibinde cebellah gibi dikilen kapıdaymış. Ne yazıyodum ne keşfettim, bu iyi oldu. Dur ben şu kapıyı sökeyim, bilahere bozulan ağzımı dikerim.

anafikir: Hafta sonu otobüsle giderken tam önümdeki koltukta bir kadın, habire; bir kadının habire konuştuğunu anlatıyordu. Hiç susmadan çok konuşan o kadından şikayet etti, haklıydı.

o gapıyı bulduk